Was wir jetzt lernen mussen ?

Wel weer een erg fraaie analyse van de Kredietcrisis, in een interview (in Die Zeit van 11 aug. 2011) met Joseph Vogl, ons (terecht !) aangeraden door Piet Moerman.

Elementen uit het verhaal:

– Het ‘boomen’ van de Financiele markten begon in de 80-er jaren, werd met neoliberale theorieen gerechtvaardigd en met politieke interventies doorgezet
– Het einde van Bretton Woods in 1973 zette de deur open voor …
– Financiele markten zijn het model voor alle markten geworden
– In de 90-er jaren geloofde men in eeuwige groei …
– De markt heeft monopoliestructuren geproduceerd
– Voor de neoklassieke theorie is het mechanisme van de economie terug te voeren op ruil, op de idylle van een dorpsmarkt
– Krediet (voor de koop van een huis bijv.) wordt gefinancierd met het vooruitzicht van een goede toekomst (stijgende prijzen van onroerend goed)
– Verplichting blijven bestaan, de inschattingen van de toekomst veranderen   
de neoliberale visie gaat het om concurrentieverhoudingen in alle lagen van het leven
– Staat en maatschappij hebben zich afhankelijk gemaakt van de instabiliteit van de markt
– het systeem creert rijkdom én armoede !
– Staatschulden worden een probleem als men ze beschouwt als private schulden en staten als bedrijven 
– Centrale banken zijn ‘lender of last resort’. Dat zijn particuliere ondernemingen niet
(Zoals Jaap altijd zegt: een onderneming kan problemen afwentelen op de samenleving, de samenleving niet !)

– We moeten afscheid nemen van het idee: de door de markten geordende wereld is de beste is van alle mogelijke werelden 
– Enerzijds is het ordoliberalisme a la Rustow nog steeds de moeite waard
– Anderzijds hebben onze maatschappijen een soevereiniteitsprobleem: wat is de plaats en de verdeling van de politieke beslissingsmacht 
Geld heeft complexiteit gereduceerd.

Kortom een schat aan op zijn minst interessante gedachten !

Dit vind je misschien ook leuk...

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *